Γράμμα σ'έναν φαντάρο

    Φαντάσου να είσαι φαντάρος, να έχεις φύγει απο το σπιτάκι σου, τους φίλους σου και τη μανούλα σου και να σε έχουν στείλει, μετά απο μια κατασκηνωτική περίοδο στο Ξέγνοιαστο Μελίσσι της εκπαίδευσης, στον Έβρο. Κι εκεί να είσαι με αγνώστους, σε πολύ χειρότερες εγκαταστάσεις, τα βράδια να μιλούνε τα πιτσιρίκια μέχρι τις 12 και στις 6 να έχει εγερτήριο, τη μέρα να κάνεις άσκοπα πράγματα για να περάσει το 9μηνο, γυμνάσια, σκοπιές και να βγαίνεις που και που καταναγκαστική έξοδο στην Ορεστειάδα όπου τρως ένα σκασμό λεφτά στα καφέ για να  περάσει η ώρα.

Και τότε! Σου ρχεται ένα γράμμα! Κάποιος σε θυμήθηκε! 

Άνοιξέ το ντε!

Αγαπημένε μου!

     Οι μέρες κυλούν τόσο αργά, αγαπημένε μου, μακριά σου! Εσύ εκεί, σε μουντά φυλάκια κι υγρούς κοιτώνες, κι εγώ εδώ, στην ανήλιαγη κάμαρά μου, ολημερίς στο φάκεμπουκ. Εσύ εκεί, να ψήνεσαι στον ήλιο όρθιος, στις σκοπιές, κι εγώ εδώ, να σκάω και να τσιγγουνεύομαι ν'ανοίξω το air-condition.

     Έτσι κυλάει η ζωή. Ακόμη και οι γάτοι μου περιφέρονται λυπημένοι, σέρνουν τα πατουσάκια τους στα πλακάκια και νιαουρίζουν ανόρεχτα για φαγητό που αφήνουν αφάγωτο.
  Όλοι έχουν μελαγχολήσει μακριά σου, αγαπημένε μου. Να, τις προάλλες ήπια ένα ποτήρι νερό κι έβαλα τα κλάματα, γιατί κι εσύ έπινες νερό! Και τώρα, θα πίνεις απο  κάποιο λερό, χιλιοχρησιμοποιημένο κύπελλο...
 Όλα σε θυμίζουν. Ακόμα και τα κακάδια της μύτης μου. Αποφεύγω να τα κοιτάω, γιατί έχουν αυτό το καταραμένο χακί χρώμα της παραλλαγής που σε πήρε μακριά μου.

  

      Δεν την παλεύω άλλο μακριά σου, αγαπημένε μου! Χτες αυνανίστηκα 4 φορες, οι 3 απανωτά! Διπλό προσωπικό ρεκορ. Ανυπομονώ για την ώρα που θα σμίξουμε και τ'ασπρουλιάρικα, γαλακτερά μας σώματα θα τρέμουν απο ηδονή, ή απο τη σπαστική κολίτιδα που θα μας φέρει το ινδικό που θα σε πάω. Δεν σε έχω δει ακομα ποτέ ολόγυμνο, αλλά είμαι σίγουρη πως μόλις με δεις στο παλιό μου μπικίνι, που με στενεύει λίγο και μοιάζω με το ανθρωπάκι της Μισελέν, θα πετάξεις το φριχτό σου σώβρακο με το εθνόσημο και θα με κάνεις δική'σ'!
 Έχω την προσδοκία, και τολμώ να πω, την πεποίθηση, οτι θα είσαι μεγάλος, τεράστιος, ανυπέρβλητος, αγαπημένε μου! Το μεγάλο σου ύψος με εμπνέει, μου δίνει κουράγιο! Όπως και τα μακριά σου δάχτυλα. Και η μακριά σου μύτη.

      Αν πάλι, δεν είσαι τόσο ανυπέρβλητος όσο θα θελα, τότε μην μπεις στον κόπο, γιατί έχω μεγάλο κόλπο. Εγώ θέλω να πιστεύω πως έχω μεσαίο βέβαια, αλλά ένα απ'τα πουλιά που συνχνωτίστηκα ήταν μικρό, κι εγώ δεν ήθελα να το παραδεχθώ και το λεγα μεσαίο, αλλά επειδή μου πεφτε μικρό, αποφάσισα πως έχω μεγάλο κόλπο, αλλά όλες οι προηγούμενες ενδείξεις λέγαν πως έχω μεσαίο, και τι φταίω εγώ στην τελική, αλλά όλα αυτά ήταν πριν απο σένα αγάπη μου! Ζωή μου! Φως μου! Άστρο φωτεινό μου! Λάμπεις γιορτινό μου!

      Αν βέβαια την έχεις σαν πινελάκι, σαν μολυβάκι, σαν μαρκαδόρο του Jumbo ένα πράμα, τότε φάνου αλτρουιστής αγάπη μου, πάτησε χάμω τον εγωισμό σου και χώρισέ με! Διώξε με! Δε θ'αντέξω τέτοια ήττα! Εσύ θα προσπαθείς απέλπιδα κι εγώ θα μαραζώνω στεγνά κι ανυπόφορα.
 Γιατί να δεχθεί τέτοιο πλήγμα η αγάπη μας, αγαπημένη μου αγάπη?
 Γιατί να μη με αφήσεις να λιώνω, αφήνοντάς με ανεκπλήρωτη  να τρέφω τη φαντασία μου και τις φαντασιώσεις μου με πούτσες μπλε και πράσσειν-άλογα?
 Γιατί να κατακρεμνήσουμε όλο αυτό με μιαν απογοητευτική συνουσία, όταν και οι δυό μας βρίθουμε απο σεξουαλικότητα κι ερωτισμό?
 Δε θα καταλαβαίνω τίποτα αγάπη μου! Ούτε εσύ! Μπήκες-δε μπήκες; θα ρωτάμε.

     Γιατί, αγάπη μου, τελικώς κατέληξα στο εξής συμπέρασμα: Το ρημαδομέγεθος, μετράει! Σαφώς και το 3rd best sex μου ήταν με μεσαίο, σαφώς και τα 2 προτελευταία worst sex μου ήταν με ευμεγέθη πέη, σαφώς και μέτρησαν η αχρηστοσύνη ή η επιδεξιότητα του καθένα και συνέβαλλε και ο ψυχολογικός-παύλα-εγκεφαλικός τομέας βεβαίως βεβαίως, ΑΛΛΑ τα δυο καλύτερά μου ήταν με δυο πούτσες ΝΑ και τα 2 χειρότερά μου με δυο πούτσες να!!! Οπότε καταλαβαίνεις. Με νιώθεις. Νιώσε με!!!

    Παρασύρθηκα πάλι, αγάπη μου, όλο για σεξ μιλάω, τι έχω, τι έχω πάθει, γιατί μου συμβαίνει αυτό, λες να'χω καμια ασθένεια, λες να'μαι στερημένη; Θ'αυνανιστώ να μου περάσει.

Σε γλειφοφιλώ

το Michelen σου

Ποτέ δεν πίστευα οτι θα χρησιμοποιηθούν πρόστυχα αυτά τα αυτοκόλλητα.

Αι χαβ αμπσολούτλυ νο αηδία

    Καθόμουν στο κρεβάτι για ώρες, μην κάνοντας τίποτα, στο σκοτάδι. Ενα σωρό βιβλία και κόμιξ με περίμενουν τριγυρω για να με απασχολήσουν, όπως και η πτυχιακή με περιμένει εδώ και ένα χρόνο και οι στοίβες πράγματα που αρνούμαι να τακτοποιήσω και οι μπόγοι ρούχα που έχω παραπετάξει σε μια καρέκλα.
    Αλλά τίποτα δεν με συγκινεί. Ούτε η μουσική. Ούτε το διάβασμα. Ούτε οι σειρές. Ούτε η γυμναστική. Ούτε η σχολή. Ούτε το μπλογκ. Ουτε το θέατρο ή το σινεμά. Ούτε η δουλειά. Όσο είχα δουλειά, τουλαχιστον ξεχνιόμουν, αλλά φαγώθηκα να φύγω. Και τώρα κοιτόμουν άπραγη στο κρεβάτι. Μέχρι που νύχτωσε. Δεν μπορούσα ούτε να κοιμηθώ, ούτε να αυνανιστώ να ξεχαστώ. Τίποτα. Είχα στραγγίξει.

Αυτός ήταν ο δικός μου πάτος. Ένας κόσμος όπου περιφέρομαι άσκοπα και χωρίς διάθεση για τίποτα. Ούτε για να φάω. Και ναι, αυτό είναι μεγάλη ένδειξη για μένα. Τηλέφωνα χτυπούσανε, αλλά τα αγνοούσα αποδοκιμαστικά.

    Μέχρι που βαρέθηκα. Κοίταξα το κινητό. Το αίσθημα οτι κάποιος με αναζήτησε με αναπτέρωσε κάπως. Μιλάω με έναν, δύο, τρεις φίλους. Που δεν έχουν ιδέα. Και μόνο η φωνή τους με κάνει και νιώθω καλύτερα. Σηκώνομαι.
    Στον καθρέφτη δεν με αναγνωρίζω. Χάλια, όλα χάλια. Κάθε πέρσι και καλύτερα.

Όμως κάτι βγήκε σε καλό. Αποφασίζω να κανονίσω συνάντηση για την πτυχιακή. Και να γράψω αυτό το ποστ. Κάτι είναι κι αυτό.

Μου φαίνεται θα αργήσω να ξεπεράσω το αυτοβιογραφικό στυλ. Καλώς σας βρήκα.

Λίστα δώρων - ονείρωξη

    Για να σας το κάνω πιο έυκολο, κι επειδή λατρεύω τις λίστες, κι επειδή είναι ωραίο να σου κάνει ο άλλος ένα δώρο που πραγματικά θέλεις, είπα να σας γνωστοποιήσω τις επιθυμίες μου. Γιατί αν συνασπιστείτε όλοι μαζί, θα μπορέσετε να μου πάρετε το ακριβό πράγμα που δε θα πάρω ποτέ μόνη μου. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγο παραπάνω κόπος. Ένας θα το κάνει. Αντι να τρέχετε στο μολ και να μου παίρνετε βιβλία και μπιζού, θα διοχετεύσετε την ενέργειά σας εκεί που πρέπει! Ή στην ηλεκτρονική αγορά!! Θα σας έρθει και φτηνότερα αν μαζευτείτε πολλοί. Έλα, μη γαμιέστε.

    Tαυτόχρονα, είναι ένα καταναλωτικό όργιο που οργανώνω στο μυαλό μου εδω και χρόνια, και δεν μου έχω προσφέρει ακόμα. Πιθανόν να μη μου το προσφέρω και ποτέ, γι αυτό και με παρηγορεί να βλέπω οργανωμένα όλα αυτά που επιθυμώ να αποκτήσω. Οκ, αυτός είναι και ο πραγματικός λόγος που κάνω αυτό το ποστ. Καθαρό οφθαλμόλουτρο.

Το λοιπόν, αντί να μου φέρνετε μαλακίες στα πάρτι, βάλτε 20 άτομα απο 5ευρώ και πάρτε μου ΑΥΤΟ:

A. Φυσικά θέλω και αυτό, γιατί γαμάω στα πλήκτρα. Όταν λέμε γαμάω, εννοούμε στο δύσκολο κεντάω, οχι αστεία. Στο Public του Συντάγματος, που πάλαι ποτέ, μια φορα κι έναν καιρό, είχε στο υπόγειο όλο το Rock Band στημένο, με 100άρα οθόνη!, ανέβαινα πάνω και οι άνθρωποι σταματούσαν για να θαυμάσουν τις υπέροχες μελωδίες που έβγαναν απ τα κουμπάκια μου. Και μου κάναν παραγγελιές απο τη λίστα του παιχνιδιού. Αείμνηστες στιγμές.

   Τώρα, αν θέλετε μετά να μου πάρετε και το Guitar Hero, νταξ, δε θα με χαλάσει. Καθόλου. Θα πάρετε έξτρα κομμάτι τούρτας και θα είστε ο καλεσμένος της βραδιάς, με στέμμα και βραβείο καλύτερου δώρου και όλα. Α! Εγώ τις τιμάω τις καλές ιδέες σας.

    Eπίσης, τώρα που θα πάρω πλειστέσιο, και θα γίνει τ'όνειρό μου πραγματικότητα μετά απο 15 χρόνια, θέλω αυτό (δε σας λέω τι είναι, θα πρεπε να ξέρετε)

κι αυτό

και αυτό

Εντάξει, αυτό θα το πάρω μόνη μου, μην μπείτε στον κόπο, απλά ήθελα να σας το δείξω.
Κι αυτό

Έτσι! Γιατί Ή ΕΙΣΑΙ ΦΛΩΡΟΣ Ή ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ! Άλλο ένα παιχνίδι που οι αληθινοί gamers απαξιούν και να το φτύσουν, εγώ όμως είμαι φλώρα, και nerd, και σπανίως βρίσκω αντάξιό μου στα παιχνίδια γνώσεων (ή θα είναι όλοι αγράμματοι ή θα είναι κάτι τρομακτικοί τύποι που δεν κάνουν τίποτε άλλο απ το να αποθηκεύουν στο μυαλό τους άχρηστες πληροφορίες) και δε θα με χάλαγε να το 'χα. Δίνει στο τρίβιαλ μιαν άλλη χάρη. Εντάξει, τέρμα τ'αστεία.

κι αυτό.
(To Tomb Raider που βγαίνει τώρα, μαλάκες!!! Must.....have.........aarrghhh!)

Και αυτό.

Άντε, για να νιώσω λίγο αγοράκι, θα θελα κι αυτο

κι αυτό

Και γρήγορα!



   Φυσικά, θέλω εδώ και χρόνια να κλείσω τα παιδικά μου τραύματα, που έχασαν........


......... πολύτιμα τεύχη του περιοδικού Κόμιξ, τα οποία έχουν πια εξαντληθεί.(όχι φυσικά το 100!! Το 100 δεν χάνεται!!!! Και το 1 δεν το απέκτησα ποτέ).

   


..........πολύτιμες κούκλες Μπάρμπι που η μάνα μου φαγώθηκε να στείλουμε στη Βοσνία γιατί "δεν τις έπαιζα πια", η Αγκομαχώντας, η Γιασμίν και η Ωραία Κοιμομένη. (χάλια φαίνονται τώρα)

 EEEEEEEEE

     

χμ, εμ, ναι.

   Ε δεν μπορώ να μην κάνω μια μικρή παρένθεση τώρα, και να πω οτι όταν είχα μόνο τη Γιασμίν (ήταν και η 1η μου κούκλα Ντισνευ, οι άλλες ταινίες βγήκαν μετά σε βιντεοκασσέτα, και σε κούκλες) είχε ο ξαδερφούλης μου τον Αλαντιν (να να! Έτσι ήταν η Γιασμίν μου, όχι σαν αυτήν την κακοβιασμένη που 'βαλα απο πάνω).

   Η Γιασμίν μου, όπως βλέπετε κι εσείς, ήταν πολύ όμορφη και περιποιημένη για τον ρακένδυτο Αλαντιν-μαδαφάκαααα. Και σε συνδυασμό με τον Action Man (είσαι σούπερ Αλβανός!) που έστεκε δίπλα, ο Αλαντιν δεν έπιανε μια. O ΆξιονΜαν ήταν νίντζα!! Είχε ουλές στο προσωπο, τετράγωνο πηγούνι, μούσκουλα και αστεράκια-κλοπάκια-μπρελοκ. (ανατρέξτε στο πλοκάμι)

    Οπότε ήταν θέμα χρόνου να αρχίσουμε να βάζουμε τον Αλαντιν να κυνηγάει τη Γιασμίν, αυτή να μην τον θέλει και να τον λέει Αλβανό (ήταν τότε το κύμα μετανάστευσης και η γνωριμία με τον ρατσισμό), να έρχεται ο ΆξιονΜαν και να δέρνει τον Αλαντίν, και μετά η Γιασμίν και ο ΆξιονΜαν να κάνουν σούπερ παθιασμένο κι άφυλο σεξ, ενώ χτυπιόσαντο μετωπικά στα μούτρα.

  

   Να συνεχίσω αυτά που νοσταλγώ και επιθυμώ ξανα.

..........Πολύτιμα βιβλία πολυαγαπημένα μου, όπως "Ο παραμυθένιος κόσμος του Δάσους" και την Ελληνική Μυθολογία, όλα των εκδόσεων Στρατίκη, τι γαμάτα...

    

    

  


     



........και πολύτιμες κασσέτες του game boy, που εχάθησαν στον κυκεώνα ανταλλαγών και δανεικών-αγύριστων. Τα κλασσικά παιχνίδια που έπαιξα μικρή και αγάπησα. Είναι πάμφτηνα, απλά θα πρέπει να τα παργγείλετε απ το ebay. Σκοπεύω να το κάνω κι εγώ, αλλά θα μου πάρει πολύ περισσότερο χρόνο απ'οτι μια μαζική προσπάθεια όσων με αγαπούν.

     ω ναι, εχω GB advanced       

(it's ok, τα Super Mario I & II ξεκουράζονται ασφαλή στο συρτάρι μου). ΤΑ ZELDA TA ΘΕΛΩ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, Ε!!!

   Επίσης, άσχετα με τα παιχνίδια, θα θελα μια φουσκωτή πισίνα για τη βεράντα μου, η οποία ήταν επιτακτική ανάγκη τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια όπου έμενα Αθήνα και δούλευα, και δεν αξιώθηκα να πάρω. Μια, όχι πολύ μικρή, για να χωράει και παρέα. Κατα προτίμηση τέτοιο μέγεθος

   

και φυσικά, χωρίς τα βρωμόπαιδα μέσα.

    Tέλος, θέλω μια δική μου, καλή σκηνή για καμπινγκ. Όχι μικρή. Όχι βαριά. Όχι παλιά. Όχι ακριβή. Όχι σαν τρίγωνο τίπι που είναι η δικιά μου, που χρονολογείται απο το 1980 και στέκει σε σκελετο σχηματος Π (δεν στέκεται). Και όχι παμπάλαια, γεμάτη ρετσίνια, πάλι απο το 1980 και χωρίς σίτα, με αποτέλεσμα να μπαίνουν μέσα ΣΑΡΑΝΤΑΠΟΔΑΡΟΥΣΕΣ κι εγώ να βγαίνω έξω ουρλιάζοντας και να μη με φιλοξενούν οι γειτόνισσες στην πανάκριβη σκηνή τους, γιατί ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΓΙΑ 2!!
    Οχι. Θέλω μια σκηνη μεγάλη, ευάερη, ευήλια, να έχει ύψος τουλάχιστον 170 για να μη χρειάζεται να σκύβω, με τόσο ύψος θα χωράει σίγουρα 4 άτομα οπότε κομπλέ, με εξτρά κάλυμμα για τον ήλιο, με σίτες και παραθυράκια για να αερίζεται και να κλείνει εντομοαπωθητικώς, και να στήνται με τον γνωστό νορμάλ τρόπο (όχι Π, όχι δύο ανάποδα Λάμδα, όχι στρογγυλή, όχι την πετάω στον αέρα και ανοίγει.). Αυτά. Γιατί βαρέθηκα να δανείζομαι.

Και μια υποβρύχια κάμερα για να βγάζω τέτοιες φωτο